Tegen half 8 zit iedereen lekker te smikkelen van het ontbijt. De één heeft wat beter geslapen dan de ander, de één viel als een blok in slaap en de ander was aan het puzzelen hoe die lange stelten het beste ín het bed passen. Na het heelrijke (nee geen spelfout, lees het woord nog maar een keer) ontbijt stappen we in de busjes…..en zoals dat in Oekraïne altijd gaat het gaat altijd anders dan gepland…..ho stop….we zijn nog niet eens in Oekraïne en we zijn nu al van onze planning af? Ivm met de AVG regelgeving noem ik geen namen 😂, (het is overigens de persoon op de foto die onder het busje ligt), heeft de olietankdop in het motorblok laten vallen. Ongeveer de helft van de groep speurt het motorblok af, maar de dop is niet te zien. Dus hoppake gereedschap uit de bus en de onderplaat eraf schroeven. En daar is de dop weer!! Gauw olie vullen, dop erop en gaan met die bussen!
De kilometers rollen onder de wielen door. Zo rond 12.00 uur wordt het echt tijd voor een sanitaire stop en daarna een lekker bakkie koffie. Ook nog even de benen strekken in het zonnetje en een paar lopen nog gauw even naar de busjes van de groep van Meppel! Deze groep is gisteren vertrokken en hebben de hele avond en nacht doorgereden. Zij zullen deze week vlakbij ons in een kindertehuis aan het werk gaan.
Na een fijne pauze hup de bussen weer in en door richting Vásárosnamény, dit is een dorpje vlakbij de grens waar we altijd onze laatste sanitaire stop doen voor we naar de grens gaan, want het is altijd maar de vraag hoelang we erover doen om de grenzen over te komen.
Deze stop is anders dan andere jaren. Meestal een hoop gekheid en gezelligheid. Maar dit keer…. meerdere groepsleden kijken naar de dankdienst van het leven van een zwager, oom en (motor)vriend. In alle 3 de bussen luisteren we en zingen we in deze dienst mee. 1 kor 12:26a ‘Als 1 lid lijdt, lijden alle leden mee‘ en dat hebben we ook echt zo ervaren. De personen die deze geweldige ‘Kop d’r veur’ persoon hebben gekent kregen troost uit de groep en was het verdriet in de groep te voelen. De tranen kwamen bij hen die hem niet hebben gekent, maar wel het verdriet meevoelen van de personen die hem wel hebben gekent. Tot en met de grens konden we meeluisteren….en in een lied zongen we ‘komt reisgenoten ’t hoofd omhoog‘ en dat mogen we ook doen.
Ik heb nog nooit zo’n bijzondere grensovergang meegemaakt. We mogen bij de grens geen telefoons aan, dit deed ik stiekem toch, ik had ‘ m half onder mijn trui verstopt en we zongen een toekomst vol van hoop….huilen wilde ik, huilen! Maar dat kan niet ik werd net op dit moment aangekeken door een douane medewerker…..gezicht in de plooi en net toen hij wegkeek dacht ik wat dubbel….voor ons in het een Toekomst vol van hoop….maar lieve meneer de douane medewerker ik bid u ook deze toekomst vol van hoop toe! Heel eerlijk, elk jaar geef ik verslag van de grensovergang, dit keer heb ik er zo goed als niks van mee gekregen.
Lekker dan, jullie lezen deze reisverslagen om te lezen wat er allemaal gebeurt….gelukkig zie ik een briefje in mijn ooghoek van een medereisgenoot en tot mijn verbazing lees ik dat we er maar driekwartier over hebben gedaan! Geweldig we zijn weer een beetje thuis! Voor de nieuwe reisleden was het best een beetje spannend. Wat gebeurt er allemaal. Maar samen mochten we dus in 3 kwartier de grens over.
We rijden na een korte stop door naar het hotel. Snel snel snel tas uitpakken, want na een kwartiertje worden we beneden verwacht voor een taakverdeling. Groepje 1 gaat houthakken bij een oorlogsvluchtelinge met 3 kinderen, voor een heel aantal een bekende van de groep. Een paar mannen gaan houthakken en een paar gaan het hout stapelen. Even flink het luie zweet eruit.
Groepje 2 gaat boodschappen doen, zoals water halen. Daarna gaat deze groep nog even naar het zigeunerkamp van Dobron waar we deze week aan het werk gaan. Voor een paar van de groep een warm welkom.
Groepje 3 gaat met Henk jr en Piet naar ds Sandor om materialen te halen voor komende maandag. Een soort Hornbach, echt een mega bouwwinkel. We halen de benodigdheden en vragen ons af, hoe krijgen we dit alles in de bus! Ukkie krijgt een idee voor de laatste stapel isolatie materiaal en het werkt. Hierdoor zitten we wel shocking klem, maar alles past 😀
Snel alles naar de schuur van Sandor brengen, want er wordt op ons gewacht voor het eten. Na lang wachten krijgen we allerlei lekkers voorgeschoteld! Ds. Sandor eet gezellig met ons mee en brengt een toost uit, een toost op ontmoeting en later door een groepsgenoot op vriendschap. Op deze 2 laatste proosten heb ik niks meer te zeggen dan AMEN. Wat een dag, na het eten hoor ik om mij heen allerlei prachtige gesprekken. Het is echt een reis waarin we niet alleen iets brengen in Oekraïne, maar echt mega veel ontvangen. Lieve lezer voor nu welterusten en tot morgen.
Neem contact op via WhatsApp